Krzyżówka dla klasy w dziesięć minut

Czego potrzebuje lista słów, zanim stanie się siatką, jak napisać hasło z jedną tylko odpowiedzią i co zrobić ze słowem, które nie chce się zmieścić.

Zanim otworzysz jakiekolwiek narzędzie, potrzebujesz dwóch rzeczy: słów i po jednym haśle do każdego z nich. Od sześciu do dwudziestu słów to rozmiar, który się zachowuje, i jest to zarazem rozmiar listy słówek na jedną lekcję. Poniżej dwóch słów nie ma z czego budować, bo krzyżówka składa się ze skrzyżowań, a pojedyncze słowo nie krzyżuje się z niczym.

Siatka bierze się ze słów, a nie odwrotnie. Nie ma tu czarnych pól ani symetrii obrotowej; to należy do krzyżówki z gazety, która wychodzi od ustalonej siatki i dopiero potem szuka w słowniku słów, które do niej pasują. Twoja siatka to najmniejszy prostokąt mieszczący to, co udało się rozstawić, więc zmienia kształt za każdym razem, kiedy zmienisz listę, a pola, na które nic nie trafiło, po prostu się nie drukują.

Słowo można postawić tylko tam, gdzie dzieli literę ze słowem już stojącym w siatce, więc słowa, które nie dzieli litery z żadnym innym, nie da się postawić w ogóle. Weź KOT, PIES, RYBA i MUŁ: M, U i Ł nie występują w żadnym z pierwszych trzech, więc MUŁ nie ma się z czym skrzyżować i zostaje na zewnątrz. To nie jest ograniczenie narzędzia, tylko to, czym krzyżówka jest, bo siatki w dwóch rozłącznych kawałkach nie da się rozwiązać jako jednej łamigłówki.

Kiedy tak się dzieje, naprawa jest na liście, i są trzy. Zmień formę słowa, bo MUŁ nie ma domu, ale MUŁY kończy się na Y, które stoi w środku RYBA; zamień je na inne słowo o tym samym znaczeniu; albo dołóż jedno słowo pomostowe, czyli takie, które niesie literę sieroty i literę całej reszty. Pomost jest zwykle najszybszy i zostawia cię z jednym hasłem więcej, a nie z jednym słowem mniej.

Hasło ma wskazywać jedną odpowiedź, a nie kategorię. Zwierzę pasuje tak samo dobrze do KOT, PIES i MUŁ, więc nie jest hasłem, tylko nagłówkiem; mruczy i przesypia cały dzień pasuje dokładnie do jednego słowa z tej listy. Siatka rzeczywiście pomaga, bo liczba pól wyklucza większość reszty, ale nigdy nie opieraj się na samej liczbie liter: odpowiedź powinna zostać jedyną także wtedy, gdy hasło czyta się osobno.

Sprawdź hasło, czytając je na głos komuś, kto nie widział listy. Jeśli poda dwie odpowiedzi, hasło nazywa klasę rzeczy, a nie rzecz, i naprawa polega na dołożeniu szczegółu, który ma tylko twoja odpowiedź. Kosztuje to jakieś piętnaście sekund na hasło i jest różnicą między arkuszem, który klasa kończy, a arkuszem, który tłumaczysz przez całą lekcję.

Trzymaj hasła w jednej linijce. Na wydrukowanym arkuszu listy haseł stoją w dwóch kolumnach pod siatką, więc hasło grubo powyżej sześćdziesięciu znaków się zawija, a dwadzieścia zawiniętych haseł spycha siatkę tak nisko, że przestaje się z nimi mieścić na stronie. Krótkie hasła też lepiej się numerują, bo hasło czyta się obok jego numeru, a długie od niego odpływa.

Dwie rzeczy dzieją się po cichu i o obu warto wiedzieć, zanim sprawdzisz rozwiązanie. Ogonki są zdejmowane, bo Ę nigdy nie skrzyżowałoby się ze zwykłym E i bo nikt nie wpisze ogonka w pojedyncze pole; spacje znikają razem z nimi, więc BIAŁY SER zajmuje osiem pól w jednym rzędzie, a lista haseł wciąż drukuje je ze spacją. Powtórzone słowa są usuwane, zostaje pierwsze z nich i jego hasło. Przeczytaj raz rozwiązanie, sprawdź, czy żadne słowo, którego chciałeś użyć, nie siedzi na liście słów, których nie dało się postawić, a potem wydrukuj stronę 1 dla klasy i stronę 2 dla siebie.